Bieszczadzki Park Narodowy

Bieszczadzki Park Narodowy jest jedynym wśród polskich parków górskich chroniącym w naszym kraju przyrodę Karpat Wschodnich. Należy do grupy najciekawszych parków europejskich, a to z uwagi na występowanie na jego terenie naturalnych ekosystemów karpackiej puszczy z liczebnymi populacjami dużych ssaków drapieżnych i roślinożernych oraz ptaków drapieżnych.

Swoim zasięgiem obejmuje Bieszczady Zachodnie, zaliczane do Beskidów Wschodnich, będących najbardziej na wschód wysuniętą częścią Karpat Wschodnich. Najwyższym szczytem na jego obszarze jest Tarnica (1346 m).

Osobliwością BdPN jest piętro połonin (Połonina Caryńska, Połonina Wetlińska, Bukowe Berdo, Połonina Bukowska) z interesującą wschodniokarpacką roślinnością oraz z centrami występowania rzadkich wysokogórskich gatunków zwierząt bezkręgowych. Wyjątkowe walory przyrodnicze i krajobrazowe zdecydowały o włączeniu Bieszczadzkiego parku narodowego do Międzynarodowego Rezerwatu Biosfery "Karpaty Wschodnie" oraz wpisaniu go na Listę Światowego Dziedzictwa Kulturowego i Przyrodniczego UNESCO.

Na terenie Bieszczadzkiego Parku Narodowego występują lasy mieszane z bukiem karpackim, jaworem, jodłą i świerkiem. Do gatunków endemicznych należą: olcha kosa i trzcinik leśny. Świat zwierząt jest bardzo bogaty. Z ssaków występuje żubr, niedźwiedź brunatny, żbik, wilk, ryś, jeleń. Osobliwością florystyczną są torfowiska wysokie, zaś faunistyczną - reliktowy wąż Eskulapa. Logo Bieszczadzkiego PN to ryś.